ความทุกข์...มันเป็นแค่ความคิด....ถ้าไม่นำมาใส่ใจ...เราจะสัมผัสวันเวลาแห่งความสุขได้

                จริงๆ แล้ว ความกดดัน เราหาใส่ตัวเองทั้งสิ้น เรามักจะได้ยินคนบ่นเสมอ โอ๊ย..กลุ้มจังเลย งานก็เย๊อะ ไหนจะเรื่องที่บ้าน ที่ทำงานมีแต่ปัญหาทั้งนั้นเลย

                มีเศรษฐีคนหนึ่งซึ่งร่ำรวยมั่งคั่งเป็นอันมาก แต่กลับรู้สึกว่าตนเองไม่มีความสุขเอาเสียเลย จึงออกแสวงหาพระอาจารย์ดีมาช่วยชี้แนะ ให้หายจากทุกข์ได้ จนได้ยินคนร่ำลือกันว่ามีพระอาจารย์จำวัดอยู่แถวภาคอีสานสามารถชี้แนะปฏิบัติให้คนหายจากทุกข์ได้ เศรษฐีไม่รอช้ารีบดั้นด้นเดินทางมายังวัดนั้นทันที วัดที่พระอาจารย์องค์นี้อยู่บนยอดเขา ทางขึ้นเป็นบันไดอันคดเคี้ยว เศรษฐีรีบเดินขึ้นไปทันทีจนถึงลานวัด จึงพบพระอาจารย์กำลังหาบน้ำอยู่

“พระอาจารย์ครับ ผมมาหาพระอาจารย์ ที่ได้ยินมาว่าท่านช่วยชี้แนะให้หายจากทุกข์ได้”

พระอาจารย์ได้ยิน จึงบอกไปว่า โยมมาหาบน้ำรออาตมาหน่อยสิ อาตมาขอกวาดลานวัดเดี๋ยวนะ แล้วพระอาจารย์ก็หยิบไม้กวาดไปกวาดลานวัดโดยที่ไม่ได้สนใจเศรษฐี

เศรษฐียืนแบกหาบน้ำอยู่สักพัก แรกๆ ก็ไม่รู้สึกหนักเท่าไร พอเวลาผ่านไป จึงมีความรู้สึกหนักขึ้นเรื่อยๆ จนทนแบกแทบไม่ไหว จึงร้องบอกพระอาจารย์ไป

“ท่านพระอาจารย์ครับ ตอนนี้ผมแบกไม่ไหวแล้วครับ”

“แล้วโยมทำไมไม่วางลงล่ะ จะแบกไว้ทำไม”

เศรษฐีพอได้ยินประโยคนี้ก็ได้คิดทันที แล้วก็ลาพระอาจารย์กลับไป

ปัญหาและความทุกข์ต่างๆ ยิ่งแบก ก็ยิ่งทุกข์ เราไม่รู้จักวางมันลง จนสลัดไม่ออก จนกลายเป็น “ติดทุกข์ ...อมทุกข์” เอาทุกข์ไว้ในจิต ฝังไว้ในใจ

สร้างอุปทานขึ้นมา คิดเอาเอง ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ไม่รู้จักผ่อนปรน ยึดติด หวงแหน โหยหา ไขว่คว้า แก่งแย่ง อิจฉา ริษยา ยโส เย่อหยิ่ง ศักดิ์ศรี จู้จี้ ขี้บ่น ปากไว อยากรู้ทุกเรื่อง หูเบา ตีโพยตีพาย สอดแส่ ใจร้อน หลงตน ใจแคบ....นี่คือวังวนแห่งความทุกข์ที่เราไม่รู้จักปล่อยวาง

เพียงรู้จักทำใจให้สงบ  ก็จะพบความสุขจริงที่ยิ่งใหญ่

            หากเราเป็นมนุษย์เงินเดือนอยู่ เราก็จะพบเรื่องประหลาดอยู่เรื่องหนึ่งก็คือ ทั้งๆ ที่ขอบเขตหน้าที่การงานของเราและเพื่อนร่วมงานซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ แทบจะเหมือนกัน แต่ทำไมเราถึงเลิกงานได้ตรงเวลาเสมอ ในขณะที่เพื่อนเราต้องทำงานล่วงเวลา ไม่เว้นแม้แต่ในวันหยุดสุดสัปดาห์

            จากการสังเกตในที่สุดก็พบว่า ขณะที่เพื่อนทานอาหารเช้าอยู่นั้น เราเริ่มทำงานแล้ว ตอนที่เพื่อนเราแชทกับคนอื่นผ่านทางอินเตอร์เนต เราก็ทำงานอยู่ ตอนเพื่อนเราทานของว่างยามบ่าย งานของเราก็แทบจะเสร็จแล้ว สุดท้ายเราเลิกงานแล้วเพื่อนราเริ่มทำงานล่วงเวลา จากนั้นไม่ว่าจะเจอใครเขาก็บ่นตลอดว่า งานเย๊อะเหลือเกิน ต้องทำงานล่วงเวลาทุกวัน

            นี่เป็นวัฒนธรรมการทำงานที่ผมไม่สามารถเข้าใจได้ หลายๆคนชินกับการหาความกดดันใส่ตัว จากนั้นก็บ่นไม่มีที่สิ้นสุด  เพียงแค่ปล่อยวางท่านก็จะไม่รู้สึกหนักอะไรเลย...