ความจริงของชีวิต

เคยไหม..รู้สึกโกรธ รู้สึกเครียด เพราะอันนี้ก็ไม่ได้ อันนั้นก็ไม่ใช่ ในสิ่งที่เราต้องการ

แล้วทำไมต้องปล่อยให้ความรู้สึกแสนทรมานเหล่านั้นมาบั่นทอนจิตใจของตัวเองอยู่ร่ำไป (ด้วยล่ะ)

แต่น่าแปลกที่มักไม่มีใครเคยบอกว่า วิธีคิดให้ทุกข์กลายป็นสุข นั้นเป็นสิ่งที่ทำได้ และไม่ต้องพึ่งพาปัจจัยใดๆ เลย

           ให้เวลากับตัวเองสักนิด ปล่อยวาง และใช้เหตุผลตรึกตรองดูสักหน่อย แล้วคุณจะเข้าใจในสิ่งที่มันเป็นไป เพราะทุกอย่างมี "เหตุ" มี "ผล" ของมัน อย่าเอาแต่อารมณ์ของตัวเองไปตัดสินว่า เพราะเราไม่มีแบบนั้น ไม่เป็นแบบนี้ แสดงว่าเรามันแย่ คนอื่นเขาดีกว่า หรือเขาทำถูก เราทำผิด หากคุณไม่มั่นใจว่าตัวเองและคน ๆ นั้นมี "เหตุผล" เพียงพอจริง ๆ

มิใช่โลกของเราหรอก ที่วุ่นวาย...จิตของเราต่างหาก

มิใช่ชีวิตของเราหรอก ที่เป็นทุกข์ จิตใจของเราต่างหาก

          ระหว่างที่เรารอที่จะมีความรัก ยังมีใครอีกหลายคนที่ร้องให้ “เพราะคำว่ารัก”

       พ่อแม่บางคนสงสัยว่าทำไมพี่น้องไม่รักกัน ทั้งที่ตัวเองไม่เคยแสดงความรักให้ลูกดูเลย

เวลาคนด่าเราแล้ว เรามองว่าเค้าต่ำ อย่าด่ากลับ ถ้าไม่อยากลงไปต่ำเป็นเพื่อนเค้า

ยิ่งขุดปมด้อยคนอื่นมาพูดให้ตัวเองดูดี ยิ่งทำให้ตัวเองต้อยต่ำลง

ร้องให้ไม่ได้แปลว่าอ่อนแอ ปฏิเสธความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง แล้วไปลงที่ผู้อื่นต่างหากที่อ่อนแอ

พยายามหาข้อดีในคนที่เราเกลียด เราจะอยู่ใกล้เค้าได้สงบกว่า หาข้อเสียของเขาเพิ่ม

อาชีพไหนก็คน เงินต่างกันเท่าไหร่ไม่ได้บ่งบอกความเป็นคนไม่ดี ทุกอาชีพเหมือนอวัยวะที่มีหน้าที่ต่างกัน หัวใจอาจจะดูสำคัญสุด แต่ถ้าเสียตับไป หัวใจทำงานแทนตับไม่ได้....ไม่มีคนขับรถขยะ หมอจะมาขับแทนมั๊ย ทุกอาชีพมีความสำคัญในแบบของเขาเอง

ถ้ารู้ว่าตัวเองไม่มีความรู้อะไรบางอย่าง อย่าไปติคนที่เก่งกว่าเรา คนที่ยอมรับในข้อเสียตัวเอง มักจะน่าคบกว่าคนที่โกหกให้ตัวเองดูดี

ยอมรับข้อเสียแล้วแก้ไข ไม่ใช่ปล่อยมันไป แล้วขับไล่คนที่ติเตียน

ความพยายามก็เหมือนวิ่งหาประตูในห้องมืด ถ้าเราหยุดวิ่ง จะรู้ได้ไงประตูอาจจะตรงหน้าเราก็ได้ แค่เรามองไม่เห็นมัน

ยอมพูดคำว่าขอโทษ ดีกว่าพยายามเอาชนะลบความผิด

ก่อนที่จะรอให้ใครทำอะไรให้เรา เราทำอะไรให้ใครหรือยัง