แฮหัวตุ้น ยุทธภูมิทุ่งพกบ๋อง (ไม่เลียนายขายลูกน้อง)
แฮหัวตุ้นรับอาสา โจโฉ ยกทัพไปตีเมืองซินเอี๋ย โดยจะจับเล่าปี่มามอบให้โจโฉ ให้ได้ โดยมี ลิเตียน อิกิ๋ม แฮหัวอัน และฮันโฮ รวมสี่คนเป็นปลัดทัพคุมทหารสิบหมื่นยกไปตีเมืองซินเอิ๋ย
ซีซี ที่อยู่ในที่ประชุมนั้นด้วย เห็นแฮหัวตุ้นฮึกเหิมนักจึงได้ทักท้วงขึ้นในที่ประชุม “ท่านจะไปทัพครั้งนี้อย่าได้ประมาทดูเบาแก่เล่าปี่ด้วยเล่าปี่ได้ขงเบ้งมาไว้เป็นที่ปรึกษาเหมือนเสือคะนองอยู่ในป่าใหญ่ท่านเร่งระวังตัวจงดี” แฮหัวตุ้น ได้ฟังคำกล่าวยกย่องสรรเสริญขงเบ้งรู้สึกหมั่นไส้เพราะไม่เชื่อความคิดและสติปัญญาของผู้คนจะเหนือไปกว่าและกำลังทหารที่ตนมีอยู่
กองทัพ แฮหัวตุ้น เคลื่อนพลสิบหมื่นมาจากเมือง ฮูโต๋ อย่างรีบเร่งด้วยความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าจะได้รับชัยชนะ และสามารถจับตัวขงเบ้ง และเล่าปี่ ได้โดยง่าย เนื่องจาก แฮหัวตุ้นเคยการสงครามรู้ฝีมือของเล่าปี่ เป็นอย่างดีว่า ไม่เคยมีสักครั้งเดียวที่เล่าปี่จะรับมือโจโฉได้
กองทัพเดินทัพมาอย่างรีบเร่งครั้นยามพลบก็เคลื่อนทัพมาถึงชายทุ่งพกบ๋อง กองทัพแฮหัวตุ้น เคลื่อนฝ่าเข้ามาในทุ่งพกบ๋อง
อิกิ๋ม และลิเตียน ซึ่งคุมเสบียงอยู่ปลายป่าอันหลิม สังเกตุภูมิประเทศชอบกล ลิเตียนและอิกิ๋มจึงได้แจ้งแก่ แฮหัวตุ้น ว่าสองข้างทางเป็นป่าแขมแห้งสนิททางเดินทุรกันดารคับแคบ หากต้องเพลิงเสียกองทัพเราจะตกอยู่ในทะเลเพลิง
พูดยังไม่ทันหมดความ ทหารของเล่าปี่ก็จุดเพลิงขึ้นพร้อมกัน ทะเลเพิลงได้ผลาญทหารของ แฮหัวตุ้น เกือบเสียสิ้น กองทัพของเล่าปี่ได้ตีขนาบเข้ามา จนแฮหัวตุ้น ลิเตียน อิกิ๋ม ต้องหนีเอาชีวิตเกือบไม่รอด
แฮหัวตุ้นปราชัยกับไปหาโจโฉ พอเห็นโจโฉ ก็โขกศรีษะลงกับพื้น เพื่อแสดงการคำนับแบบรู้สำนึกผิด ซึ่งโจโฉ ได้กล่าว “ซึ่งท่านไปทำการสงครามให้เสียทีแก่ข้าศึกมาฉะนี้ โทษท่านถึงตาย แต่ทว่าตัวท่านมีความชอบในการสงครามมาแต่ก่อนเป็นอันมาก โทษท่านนั้นจะยกไว้ครั้งหนึ่ง แล้วว่าธรรมดาทหารทำการสงครามก็มีชนะแลแพ้ทุกคน”
แฮหัวตุ้น ได้กล่าว “ว่าการสงครามครั้งนี้ความปราชัยเกิดแต่ข้าพเจ้าประมาทเองทั้งๆ ที่ลิเตียนและอิกิ๋มได้คอยตักเตือนว่ากล่าวให้สติอยู่หลายครั้งหลายหน แต่เพราะความประมาทในความคิดสติปัญญาของขงเบ้ง ข้าพเจ้าจึงมิได้เชื่อฟัง ดื้อดึงล่วงเกินต่อคำทักท้วงของลิเตียนและอิกิ๋ม จึงทำให้การของท่านอัครมหาเสนาบดีเสียไป ขอท่านได้พิจารณาความชอบของลิเตียนและอิกิ๋ม ซึ่งต้องรับผลปราชัยจากความดื้อดึงของข้าพเจ้า”
แฮหัวตุ้น แม้จะเป็นคนมุทะลุ แต่ความอันได้เสนอกับโจโฉ ดังกล่าวได้แสดงให้เห็นถึงจิตใจบริสุทธิ์งดงามของชายชาติทหาร ยอมรับในความผิดของตัว ยกย่องความชอบของเพื่อนผู้ใต้บังคับบัญชา ไม่มุ่งเอาแต่ดีใส่ตัวความชั่วให้คนอื่น หรือเหมือนกับเจ้านายบางคนที่ไม่เคยแลเห็นผลงานแลความชอบของผู้ใต้บังคับบัญชา การใดดีหรือเพียงเปลี่ยนอักษรไม่กี่ตัวหยิบฉวยเอาเป็นประโยชน์อวดอ้างว่าเป็นความคิดสติปัญญาตัว การใดร้ายก็ป้ายผิดให้กับผู้ใต้บังคับบัญชา เพียงประการนี้ประการเดียวก็สามารถจำแนกได้ถึงคนไม่ดีและคนมีคุณธรรม ทั้งสามารถจำแนกได้ถึงคนมีมีลักษณะเป็นนายคนกับคนที่เป็นนักฉวยโอกาสอย่างชัดแจ้งแล้ว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น